Andere Kortharige dan de Mechelaar
|
Tijdens de eerste proef van herdershonden op schapen op 1 en 2 mei 1892 te Cureghem, kon men de aanwezigheid opmerken van meerdere zwarte honden met kort haar waaronder Paul. Hij behaalde de vijfde prijs en behoorde toe aan Mr.Ch. de Mulder, een schapenhoeder, woonachtig in de Molenstraat 21 te Vorst. De tweede prijs werd toegekend aan Menneke, een klein bronskleurige zwarte hond met kort haar eveneens van Mr.Ch. de Mulder. De onderstaande tekst verscheen in "Chasse et Pêche" van 4 augustus 1895:
"Wij voelen ons vastberaden om terug te komen op ons voorstel om een tweede Belgische Herdershond te adopteren, die in elk geval meer Belgisch is dan de eerste. Deze is klein, zwart en kortharig. Hij is heel waarschijnlijk afkomstig van het Schipperke, zoals volgens Beckmann, de Duitse herdershond afkomstig van de spits- of keeshond. De hond is zeer gewaardeerd als bewaker van de kudde in de omgeving van Leuven. Hij is buitengewoon intelligent. Het is een hond van ongeveer dat ras die de tweede prijs behaalde op de eerste wedstrijd voor herdershonden op het vasteland. Het was in Cureghem op 1 en 2 mei 1892. Hoewel volgens alle herders en begeleiders van kudden, dat beestje de 1e prijs verdiende, had de keurmeester hem slechts de tweede prijs toegekend omdat een andere hond die eveneens bijzonder goed had gepresteerd meer overeen kwam met het type van herdershond zoals men hem in het algemeen voorstelt.
We moeten eveneens de aanwezigheid opmerken van meerdere honden zonder staart, waaronder Basoef, gestroomd en kortharig, van Mr.J.B.Janssen. Het is interessant om hier, kort samengevat, de notities van Mr.J. van der Snickt ter hernemen:
"Sommige liefhebbers wijzen er met fierheid op dat ze het intelligente kleine herdershondje met zwart kort haar hebben terug gevonden. Wat had men teruggevonden? Was het wel de ganzewachter? De ganzewachter heeft alle uiterlijke tekens van een herdershond, maar hij onderscheidt zich van hen door een totaal verschillende instinctieve houding. Hij bijt de ganzen niet. Een herdershond die niet bijt laat zich niet respecteren. De schapen zouden, in plaats van hem te gehoorzamen, hem met kopstoten wegjagen. Een ganzewachter die bijt zou de koopwaar schaden. In het midden van de vorige eeuw, ontmoette men troepen ganzen overal langs de wegen rond Geraardsbergen in de richting van Oudenaarde, Ninove en Edingen en op het einde van de eeuw in de buurt van Lessen naar Henegouwen toe." In een brief van 15 december 1897 aan Mr.van der Snickt, schreef Louis Huyghebaert:
"Ik moet u melden dat er op 20 kortharige herdershonden minstens één zwart exemplaar is. Gedurende de kadastrale herziening, heb ik alle boerderijen bezocht van een groot aantal gemeenten van de provincie en ik heb telkens diezelfde vaststelling gedaan. In de rubriek "Correspondance" p.596 van "Chasse et Pêche" (1901/1902) schreef een inwoner van Faimes:
"Er bestond in Hesbaye een ras herdershonden die helemaal het zelfde type waren als de vaalrode honden met een donker masker, maar dan met zwarte vacht." Gaat dit hier over de Belgische Keeshond, de grote soort Schipperkes dat zich uiteindelijk vermengd heeft met de herdershonden? Velen komen voort uit de kruising van Mechelaars en Groenendaals. In het nageslacht van zwartharigen, voortkomend van Groenendaals en Mechelaars, vindt men evenveel Groenendaals en Mechelaars als zwarte kortharigen en dat verklaart het weinige succes dat deze honden tot nu toe hebben behaald, hoewel ze even goed zijn voor het werk als elke andere variëteit van de Belgische Herdershonden. Geslagen door verbanning, net zoals de vaalrode langhaar en de vaalrode ruwhaar, heeft de zwarte korthaar zich niet ontwikkeld, maar is hij niettemin blijven overleven.
Tijdens de negende tentoonstelling van de Club du Chien de Berger Belge, op 12 en 13 mei 1911, werden er onder de 165 honden van verschillende variëteiten, 6 zwarte kortharigen opgemerkt door keurmeester Frantz Huyghebaert. De zwarte kortharige werd erkend door de Vereniging van de Belgische Herdershond en men zag hem op tentoonstelling tot in 1914. Eveneens op de vooravond van de oorlog, waren er zes variëteiten van de Belgische Herdershonden, zo getuigen de volgende feiten:
Op 17 mei 1914, werd te Mechelen, de tweede tentoonstelling georganiseerd door de Mechelse Hondenmaatschappij (gesticht op 5 juli 1913) onder het beschermheerschap van de Koninklijke Maatschappij St-Hubertus. De catalogus somde de volgende variëteiten van de Belgische Herdershond op: |
| RING 1 | Herdershonden van Mechelen |
| RING 2 | Herdershonden van Groenendaal, Zwarte kortharige Belgische Herdershonden |
| RING 3 | Vaalrode langharige Belgische Herdershonden, Peper-en-zoutkleurige ruwharige Belgische Herdershonden Vaalrode ruwharige Belgische Herdershonden |
|
In die tijd bestonden er ook zeer mooie types met zwart kort haar. Anatomisch gezien hadden ze dezelfde structuur als de Mechelaar maar het haar was over het algemeen nog korter. Vanwaar komen deze honden met kort zwart haar? Normaal gezien, in overstemming van de derde wet van Mendel, levert de kruising van homozygote zwarte langharigen (Groenendaal) met vaalrode kortharigen (Mechelaar) korte zwarte haren op (aangezien zwart de dominante kleur is en korte haren dominant zijn op lange haren.) Bijna uitgeroeid door de oorlog, verschijnt de zwarte korthaar terug ten tonele in 1926. Deze variëteit is een voorbeeld van een eigenaardigheid dat een ras in zich draagt, dat men bovendien nooit helemaal kan uitroeien aangezien het in het bloed zit. Het is dank zij Mr.Charles Huge, die hoge posten bekleedde in de Belgische wereld van de kynologie, dat de Belgische Herdershond met kort zwart haar gedeeltelijke, officiële erkenning dankt De variëteit van de Belgische Herdershond met kort, zwart haar is erkend door de Club du Chien de Berger Belge, op 22 oktober 1929 en bekrachtigd door de directieraad van de Belgische Kennel Club op 29 oktober van dat zelfde jaar. Vandaar ontmoet men bij de kortharige Belgische Herdershond andere dan de Mechelaar nog steeds de zwarte korthaar. De gestroomde, die vroeger voorrang hadden op de banken van de tentoonstellingen, zijn verdwenen.
|